Online roemen Wendersfans de filmscore van Perfect Days (cassettebandjes! The Kinks! Patti Smith! Lou Reed!) maar mij trof vooral Wenders’ lof der stilte. Zijn hoofdpersoon luistert inderdaad naar ‘antieke’ cassettebandjes met songs uit de jaren zestig en zeventig, maar dat doet hij alleen in zijn poetsbusje, op weg naar zijn werk. In heel veel andere scènes geeft Wenders ruim baan aan een bijzonder soort stilte, afgezet tegen de constante geluidsmassa van een wereldstad.

Wenders’ hoofdpersoon doet zijn werk, gaat naar het badhuis, eet, leest zijn boek, slaapt – praten doet hij zelden, glimlachen des te meer. Zijn wekker is een buurvrouw die in alle vroegte gevallen blad opveegt (die van mij is een geblindeerd busje van een uitlaatservice vol panisch blaffende honden). Met het diffuse gegons van de metropool op de achtergrond laat Wenders de regen hoorbaar ruisen, en daar fietst onze man op zijn krakende fiets doorheen. In een cocon van stilte.

Het is een cocon die ik zelf ook ervaar als ik thuis wegfiets – eerst nog ingekapseld in het gedruis van gehaaste forenzen (één per auto), snerpende brommers, ratelende treinen, zoevende bussen, rollende fatbikes, maar gaandeweg verdwijnen al die stadsgeluiden naar een verre achtergrond. In mijn hoofd, niets.

Na een halfuur ben ik bij de gymzaal waar een groep van wisselende omvang taoïstische tai chi bedrijft. Een vaste set bewegingen, synchroon en in stilte uitgevoerd door tien, twintig, dertig mensen. Wim Wenders en zijn hoofdpersoon zouden zo kunnen aansluiten.

◊◊◊

Wim Wenders, Perfect Days. Speelfilm 2023.

De Fung Loy Kok Taoist Tai Chi-beweging is opgericht door Moy Lin Shin, die de taoïstische tai chi-variant naar het Westen bracht. Ik ben deze ‘innerlijke bewegingskunst’ met veel plezier aan het verkennen.

Prent: Wenen, 2019. Foto © Gertudsdottir.