My love she speaks like silence / Without ideals or violence/ She doesn’t have to say she’s faithful/ Yet she’s true like ice, like fire.
– Bob Dylan

Zoals bij Dylansongs uit de jaren zestig gebruikelijk is de tekst van Love Minus Zero er een met een verschuivend scala aan verwijzingen en stemmingen. De beeldtaal gaat van lyrisch naar maatschappelijk beschouwend naar scabreus naar onheilspellend, je hoeft geen ‘close listener’ te zijn om Bijbelcitaten te ontwaren en in de post-apocalyptische laatste strofe komt horror-grootmeester Edgar Allen Poe een handje helpen.

My love she’s like some raven/ At my window with a broken wing.

Op de radio hoorde ik de Walker Brothers er een zoetgevooisd potje van maken door de meer raadselachtige, omineuze latere coupletten weg te laten. Toch stijgt ook in hun gekuiste versie het nummer boven het sentiment van het liefdesliedje uit – daarvoor is de ‘my love’ die zij bezingen te weinig aards, te wijs, te mystiek. Het zou zomaar Dylans muze kunnen zijn.

◊◊◊

Draaitafel: Bob Dylan, Love minus zero divided by no limit, 1965.

Weergegeven als rekensom:

Met dank aan Jespers & Jespers die in het gelijknamige uurtje op de Antwerpse radiozender WAV gedenkwaardige nummers draaien uit hun eigen platenkast.

Prent: Venetië, 2019. Foto © Gertrudsdottir.

P.S. WordPress meldt dat mijn blog tien jaar bestaat. Dat noodt uit tot een rekensom: van de 520 voorbije weken hebben er 250 een prent gekregen, de rest is ongedocumenteerd verstreken.
Waarvan acte.