‘Mogen wij uw dag in de war sturen?’

Ooit was er een radioprogramma waarin de presentator op de vrijdagochtend op straat een willekeurige passant aansprak met bovenstaande vraag. Als het mocht, luidde de vervolgvraag: wat wilt u liever doen dan wat u vandaag moet doen, en tot mijn naïeve verbijstering had elke aangesprokene die de uitzending in mocht daar een origineel en interessant antwoord op klaar.

Ik stelde me voor dat ik het was die ineens een VPRO-microfoon onder mijn neus geduwd kreeg. Was ik dan in staat alles uit mijn handen te laten vallen en spontaan iets te gaan doen wat ik liever deed? Nee, en dat niet alleen, ik zou ook niet weten wát ik liever zou doen.

Maar de idee van de dag in de war is me altijd bijgebleven. Tegenwoordig overkomt het me weleens dat ik, getriggerd door een melodie in mijn hoofd of een zin in een boek, mezelf een dag in de war bezorg. Gelukkig zonder dat ik ermee op de radio hoef, maar evengoed ben ik blij met de glans die het onverwachte aan mijn dag verleent. Het enige wat ik moet doen is ervoor openstaan.

◊◊◊

Leestafel: K. Schippers, Poeder en wind. 1996.
Dichter/kunstbeschouwer/woordkunstenaar op romanpad. Hij gunt zijn heldin, die de zeventig ziet naderen, een korte vakantie van haar seniorenzelf en laat haar als incognito 27-jarige infiltreren in haar eigen familiekring, waar ze menige dag én nacht in de war brengt. 

In de cassettespeler: Astor Piazzolla, The Rough Dancer and the Cyclical Night. 1988.
Een door de wegtikkende tijd getekende bandopname die te pas en te onpas mijn dag in de war maakt. Ik hoor niet alleen de muziek, het bandje zucht en steunt van ouderdom; de tikken op de lp, het gedruis van het plaatsen van de pick-upnaald, de bons tussen kant A en kant B, het staat er allemaal op. Plus een zee van herinneringen, onontwarbaar versmolten met Piazzolla’s duistere grotestadsmelancholie.

Dag in de war, op VPRO Vrijdag, jaren 1980. Een programma van Roel van Broekhoven en Peter Flik. 

Prent: Londen, 1982. Foto © Gertrudsdottir.