In het computerloze tijdperk bracht ik veel tijd zoek aan mijn schrijftafel.

Begin jaren tachtig woonde ik met mijn hartendief op een ‘luchtige’ zolder waarvan de schuine wanden bekleed waren met piepschuim met daarachter, bij wijze van isolatiemateriaal, krantenpagina’s. Het drukwerk, allemaal oud nieuws, liet na verloop van tijd los. Ik herinner me stormachtige nachten dat het zwarte lettertjes op ons en onze spullen regende.

Wat mijn eigen schrijfwerk aangaat, herinner ik me de huiver bij elk smetteloos wit vel papier. En dan de eerste pennenstreek, de concentratie, de trager en trager malende molens van de geest. De oefening van geduld. De langzaam wegtikkende tijd. Het gevoel dat ik me aan een ritueel overgaf.

Wát ik schreef deed er eigenlijk niet toe, het ging ook niet altijd echt ergens over. Af en toe diende zich een verhaal aan. Jaren voordat ik genoemde hartendief opdeed ben ik diverse keren op de nachtbus van Edinburgh naar Londen gestapt. Het verhaal over de laatste keer diende zich aan toen ik mijn veilige haven had gevonden. De titel, ‘A Centrally Heated Nightmare’ , is een variant op The Air-Conditioned Nightmare, een verzameling essays van Henry Miller, van wie ik veel heb gelezen toen ik nog geen haven in zicht had.

Miller lezen was geen onverdeeld genoegen. Ik ergerde me aan zijn oversized ego, zijn oeverloosheid, zijn masculiene herrie. Maar hoe de man zich leegstortte in zijn boeken, dat stond me wel aan. Al die gedachten als in een reinigend ritueel toevertrouwd aan het geduldige papier.

Dat maakt van mijn nachtbusverhaal alsnog een hommage aan de verbale diarree van Henry Miller.

◊◊◊

Henry Miller, The Wisdom of the Heart, 1941. The Air-Conditioned Nightmare, 1945.

Prent 1: Ferryzicht, 1981. Foto © Gertrudsdottir.
Prent 2+ 3: A Centrally Heated Nightmare. Kalligrafie © Gertrudsdottir. In lijst, 50×70 cm. Pen, inkt, papier, 1984. Een BOF-product.