« Vos 10 000 premières photographies seront les pires. »
– Henri Cartier-Bresson

Toen ik in het najaar van 1982 naar Londen ging om me een tijdje uitsluitend aan de straatfotografie te wijden, vond ik mezelf geen beginnende fotograaf maar een gefrustreerde amateur. De opdracht aan mezelf was tweeledig: geef de fotografie nu maar eens voorrang en ga op zoek naar Cartier-Bresson’s moment décisif.
Zes weken later was ik weer thuis met op de kop af 666 zwart-wit kleinbeeldnegatieven.

Nu ik mijn analoge fotoarchief aan het digitaliseren ben krijgen de negatieven opnieuw een beoordeling. Ik ben met de oogst uit Londen begonnen, ik sla geen negatief over.

Het is een heuse lakmoesproef, de hoeveelheid kaf is groot. Beginnersfouten, brom ik nu, en ik schaam me voor mijn vermetele streven naar dat beslissende moment van HCB. Ik weet nu dat ik ook na die 666 opnamen nog steeds een beginner was.

Toch onthult de filmscanner me foto’s die me destijds bij het bestuderen van de contactdrukken niet zijn opgevallen. Toevalstreffers of niet, ik ben er de ambitieuze amateur die ik was dankbaar voor.

◊◊◊

Henri Cartier-Bresson’s alom aangehaalde uitspraak dat je eerste tienduizend foto’s je slechtste zijn gaat natuurlijk niet over exacte aantallen, maar over kritisch kijken naar je eigen werk, over leren beoordelen. En je niet laten verblinden door het handjevol toevalstreffers dat je ongetwijfeld ook maakt.

Meer HCB in ‘Mikken en klikken’ en ‘Zonder titel’.

Prenten: Londen, 1982. Foto’s © Gertrudsdottir.