Verveling

1981-18-35 FOTO GERTRUDSDOTTIR

ver·ve·ling (de; v.) 1. het zich vervelen of toestand
waarin men zich verveelt; onaangenaam gevoel van leegte.
– Van Dale Online Woordenboek

De digitale mens heeft altijd direct iets bij de hand om eventuele verveling de kop in te drukken: hij checkt, appt en zapt wat af. Maar wat gebeurt er wanneer je de verveling eens niet meteen wegklikt?

Je onderdompelen in verveling, structureel en langdurig, liefst voor onbepaalde tijd: je moet het je kunnen permitteren. Een van de voorwaarden is een relatief lege agenda, en ik verkeer in de luxe positie dat dat voor mij geen probleem is. Ik kan me in mijn eigen tempo uitleveren aan alles wat dat gevoel van leegte met me doet, en van begin af aan heb ik zo mijn twijfels of het wel zo’n ‘onaangenaam gevoel’ is als Van Dale meent.

Structureel ‘niksen’ werpt vruchten af, meer dan ik dacht. Ik kan het inmiddels lopend, zittend en liggend, en tijden aan een stuk. Zonder input/ruis/afleiding van buitenaf, in een stilte waar mijn oren van suizen krijg ik toegang tot ideeën waar ik anders niet bij kan. Die ideeën zijn een reden om nog meer aan ledigheid te doen, de tijd eindeloos op te rekken, oeverloos uit het raam te kijken, de verveling te laten duren. Wat er dan gebeurt kan ik niet ‘onaangenaam’ noemen.

◊◊◊

Verveling als trigger van creativiteit: kunstenaar Guido van der Werve vertelt erover in een interview (Engelstalig) naar aanleiding van zijn videowerk Nummer 14: Home (2012):  Simplicity of the Sublime, copyright Louisiana Channel, Louisiana Museum of Modern Art, 2014.

Prent: Tableau vivant, 1981. Foto © Gertrudsdottir/BOF/Les garçons.