Lied van gene zijde

2015-74-38 jij astra wissant FOTO GERTRUDSDOTTIR

Vaarwel! … maar denk,

Vaarwel! … maar denk, wanneer je alvast geniet
van het gezamenlijk glas ’s avonds vrolijk geheven,
nog eens terug aan de vriend die, tot zijn verdriet,
gedag moest zeggen tegen vriendschap en leven.

En weet, dat hij destijds in zo’n saamhorig ogenblik
al zijn zorgen, hoe kort ook, weggetoverd wist.
Reden te meer dat hij nu, na zijn laatste snik,
het onbekommerd samenzijn, de kameraadschap zo mist.

Daarom zal straks, te midden van jullie geanimeerd gedruis,
als elk hart, elk glas sprankelend overloopt van vertier
(ongeacht waar ik vertoef … ver van haard, ver van huis),
mijn Ziel zich, lieve vrienden, bij jullie voegen: hier.

Zal ze meedoen aan jullie spel en jullie strapatsen,
om bij mij terug te komen, na-lachend om jullie fratsen.
‘n Zegen te meer als ze dan meldt hoe bij alle plezier
een stem vriendelijk bromde, «Was híj nog maar hier!»

Hoor je dat, Noodlot? Niet al het goede gaat verloren;
er zijn zoete dromen van toen, die ook nu nog bekoren.
Ze verlichten het pad geplaveid met zorgen en pijn,
en laten de blijdschap van weleer ook in het heden zijn.

Dat mijn hart dat bewaart en het nooit zal vergeten!
Als was het de kruik waarin rozenwater heeft gezeten –
Gooi stuk die kruik, smijt ’m aan diggelen als het moet,
de geur van de rozen blijft eraan hangen, voorgoed.

Thomas Moore

Een discreet klopje op de deur van de familiekamer, waar we op het punt staan de kist te sluiten. ‘Iemand wil u even spreken,’ lispelt de begrafenisondernemer. Ik ga mee het smalle gangetje in. Daar staat Martin, in bezweet T-shirt, niet te geloven zo levend. Onder zijn arm een groot verfomfaaid boek in een verschoten bruine kaft. Of er nog ruimte is voor een lied. Hij slaat het boek open, houdt de bladzijde onder mijn neus, een lied van Thomas Moore, niet de heilige maar een andere, een Ierse dichter en zanger. A capella. Kan het?

Ja, natuurlijk kan het, Martin. Graag.

PRTSCR Th.Moore_Farewell!

◊◊◊

Thomas Moore (1779-1852) was een Iers dichter, liedschrijver en zanger, die in het Engelse taalgebied ook vandaag nog wordt gewaardeerd vanwege klassiekers als ‘The Minstrel Boy’ en ‘The Last Rose of Summer’. Ook het door Martin gekozen lied wordt aan de overkant van het Kanaal nog vol overgave gezongen. En terecht.

Bijzonder, zeker op een uitvaart, is het vertelperspectief: aan het woord zijn niet de verzamelde achterblijvers maar die ene die er niet meer is. In het geval van Gustave, mijn gestorven lief, Martins gestorven vriend, als het ware sprekend van gene zijde.

Het origneel van het hier vertaalde lied, ‘Farewell ! … But whenever’ staat in Thomas Moore’s liedboek Irish Melodies (1821). Nederlands van mij.

Martin Peulen is schilder, performancekunstenaar en zanger met een turbulente energie. Hij zat – net als Gustave – op Sint Joost, een tijdlang bewoonden ze hetzelfde studentenhuis in Breda. Sommige verhalen over de gebeurtenissen daar circuleren veertig jaar na dato nog.

Dank, Martin, voor je spontane zang op Gustave’s uitvaart, alweer bijna drie jaar geleden. Dank.

Prent 1: Wissant, 2015. Foto © Gertrudsdottir.
Prent 2: Bladmuziek van ‘Farewell’.